بزرگداشت سعدی

امروز از صبح هست که دارم فکر می کنم برای بزرگداشت سعدی چه پستی می تونم بنویسم . فکر کردم و فکر کردم تا به این نتیجه رسیدم که کوچیک تر از اونی هستم که بخوام درباره شخصیت بزرگی همانند سعدی بنویسم و تصمیم گرفتم براتون حکایتی از زبان خود سعدی بنویسم . جالب اینجاست که اولین بار که کلیات رو باز کردم این حکایت اومد و تصمیم گرفتم همین حکایت رو براتون بنویسم .

حکایت

یکی را چو سعدی دلی ساده بود***که با ساده رویی در افتاده بود

جفا بردی از دشمن سختگوی***ز چوگان سختی بخستی چو گوی

ز کس چین بر ابرو نینداختی***ز یاری به تندی نپرداختی

یکی گفتش آخر تو را ننگ نیست***خبر زین همه سیلی و سنگ نیست ؟

تن خویشتن سغبه دو نان کنند***ز دشمن تحمل زبونان کنند

نشاید ز دشمن خطا در گذاشت***که گویند یارا و مردی نداشت

بدو گفت شیدای شوریده سر***جوابی که شاید نبشتن بزر

دلم خانه ی مهر یارست و بس***از آن می نگنجد درو کین کس

چه خوش گفت بهلول فرخنده خوی***چو بگذشت بر عارفی جنگجوی

گرین مدعی دوست بشناختی***به پیکار دشمن نپرداختی

گر از هستی حق خبر داشتی***همه خلق را نیست پنداشتی